Issız sokaklarda yürüyorum.Bugün televizyon kapalı, siyaset kitaplarımın arkasında saklanıyor.Nedenini bilemediğim öfke nöbetlerimin geçmesini bekliyorum.Rüzgarın yüzümü okşaması ve dudaklarıma yakıştıramadığım bir gülümseme var ruhumda.Sokak lambaları hüzünle aydınlatırken yolumu,aşkın fısıltısı kulaklarımı yırtıyor sanki...Koşmak gerekiyor bazen nedenini bilmeden koşmak.Kim ne zaman kararttı masum gözlerimizi.Şiir kapımı çalarken,kağıtlara küsüyorum kalemimi toprağa bırakırken,küçük bir kız çocuğu beliriyor tam karşımda. Ağzında yüzüne yakıştıramadığım maskesi ile gülmeye çalışıyor.Yanıma geliyor usulca,başını omzuma yaslarken yalnızlığı paylaşıyoruz, sadece o gece için.Küçük elleri uzanırken ellerime buz kesiyor avuçlarımın içi.Birden o kıza bağlandığımı düşünerek irkiliyorum.Karşımızdaki tepelere bombalar düşerken, dünyada kalan son sevginin tadını çıkarıyoruz ikimizde...Lösemi hastası küçük bir çocuğu bugün toprağa veriyoruz.Bu insanlar delirmiş olmalı.Tüm bu deliliğin başındaki kişi ise ben.Ellerimle atıyorum toprağı, son görevimi gururla yerine getirircesine.Dünyanın sevgisi,merhameti ve aşkları hepsi riya denizinde boğulurken, minicik bedenin yattığı yeri yadırgıyor aklım.Çok özledim küçük ellerini,bugün etrafıma bakarken, gördüğüm korkuyu yok eden ruha, şimdi daha fazla ihtiyacım var.Yanaklarımdan süzülürken kimsesiz göz yaşlarım yerde yatan kağıda doğru eğiliyorum.Ellerimin titremesiyle savaşarak kağıtta yazanı okuyorum...Bu işte 1 yalnızlık var!
Yorumlar
Yorum Gönder