ÇOCUKLUĞUMDAN İZLER...

Bir tren garında tanıştık, mutluluğu ve sevgiyi arayan o yüce adamla. Okumak istemeyen bir toplumun içinde yaşayan yorgun çocuklardık hepimiz.Enerjimiz topun peşinde koşmaya ya da sadece misket atmaya yetiyordu. O zamanlar düşüncelerimizde bedenlerimiz gibi küçük ve masumdular.İlk kitabımı elime aldığımda, kendimi sonsuzluk treninde bulacağım, o küçük garda tanıştım sessizlikle.Daha çocukken anlıyordum hayatı yavaşlatmak gerektiğini.Hayallerim, jetgiller ailesinin yaşam tarzına imrenmekten, nostaljik bir havaya bürünmeye başlıyordu.Büyük at arabaları, gaz lambaları, ahşap bir çalışma masası ve sonu gelmez balolar artık düşlerimi süslemekteydi.Minyatür bir Rus soylusu yaratıyordum kendimden.Aslında çok istiyordum gücü elimde tutmayı. İktidar çıplak ayakla toprağa basarken canınızı yakan arsız bir dikendir diyordu küçük kalbim.Ağlamakla barışık dönemlerden geçiyordum.İnsanlara aradıkları mutluluğu vermek isteyen kafası karışık yaramaz bir çocuktum. Ancak hep geride kalmayı yavaş olmayı tercih eden haylazlardan biriydim.Gözlerimi dünyaya açtığım o ilk anı düşündüm, sinsice beni dünyaya çeken belkide sonsuza dek nefret besleyeceğim o insanlar neden bu kadar çabalamışlardı beni yaşatabilmek için.Tüm bunları düşündüğümde dokuz yıllık kocaman birikimleri olan bir adamdım.İnsanlar yaş aldıkça geliştiklerini düşünürler,oysa ben yaş aldıkça gerilediğini düşünenlerdenim.O yeşil dalı çok aradım bende,  gizemli kahramanım için, ancak henüz bulabilmiş değilim. İnsanlığı sevginin kollarına bırakacak sihirli gücü henüz icat edemedi iyi yürekli kişiler. O zamanlar çizgi filmlerde, çok kızardım sürekli iyilerin kazanmasına, çünkü bu doğanın yasalarına aykırı bir durumdu. O yıllarda bir kuşun yavrusunu yiyen bir yırtıcı benim gözümde, tek ve gerçek kötü idi. Sonra birden o yırtıcı göründü kitapların arasından. Sinsi, korkusuz ve cüretkardı. Kötülüğün tek bir kaynağı vardı, dünya üzerinde yaşayan tüm canlıları egemenliği altına almış olan insan. Sonra bir anda korktum, kitapları çeviremez oldu küçük parmaklarım, belkide yüreğim gerçekleri kaldıracak büyüklükte değildi. İnsanlar yarattıkları kötülüklere adlar takmıştı; Faşizm, Militarizim, Kapitalizm ve daha pek çokları.Hiç birisi saf sevginin karşısında duramadılar.Savaş ve Barış bu iki zıt kutup durmaksızın çatışma halindeler.Sonra birden kendimi kocaman bir adam olarak buldum. Aynanın karşısında tıraş olurken gözlerime bakmayı o öğretmişti ve içimden küçük bir kız çocuğu geçti.Saçlarını okşamaya bile fırsatım olmadı. Ruhumdaki tüm iktidarları tek tek yıktı. Küçük kız ellerime uzandı,beni öne doğru eğerek kulağıma; vergi vermek, askere gitmek, yıpranacak denli çalışmak kötüdür dedi. O küçük kızı ara ara görüyor ve mutlu oluyorum. Aslında dünya üzerinde yaşayan tüm çocuklar doğru eğitildiklerinde, insana sevgiyle bakarlar. Tolstoy bu dünyadan usulca geçip gitti. Yaşamını bir tren garında, gösterişsiz bir biçimde insanlığa hediye etti. Topraklarının tümünü arzu etmesine rağmen köylüleri ile paylaşamadı. Ancak Tolstoy insanlığa bıraktığı eserleri ile küçük bedenlere ilham olmaya devam etti...