PİSLİK DENİZİNDE BOĞULMAK

Ülkemizin siyasi atmosferi, iki yıldır yüksek gerilim hattı seyrinden çıkabilmiş değil. Geçmişten taşınan, kirli tarihimizin ve kötü tecrübelerin sonuçlarını kapanmayan yaralar olarak karşımızda bulmaktayız. Türkiye’nin aydınlık yüzünün, karşısındaki büyük tehdit ’in ciddiyetinin farkında olmadığı ortada. Karanlık dönemlerde olduğu gibi sol siyaset yeni maceralara atılmaktan çekinmiyor. Karşımızdaki olgu cahil cesareti ile açıklanabilecek düzeyde, büyük bir vahamet taşımaktadır. Gezi sürecinden bugüne dek sokağa çıkmanın bedelini çocuklarımızda dahil olmak üzere Pek çok insanımız canıyla ödemiş durumda. 1 Mayıs yaklaşırken bayramdan ziyade savaş ortamına hazırlanan inatlarla bezeli siyasetin karşısında, tertemiz gençlerin çaresizliğini görmekten derin bir üzüntü duymaktayım. İktidarın ortamı geren açıklamalarının yanında, karşısındaki gücün seçeneksiz bir restleşmeye girmiş olması, işçi sınıfı mücadelesinin tek bir meydana haps edildiği gerçeğini örtmeyecektir. Sendikalı işçi sayısının ülke nüfusuna oranla düşük olduğu aşikârdır.  Bugün toplum, iktidarı ve muhalefeti ile siyasi bir buhran içerisindedir. Yaşanan her ölümde toplum sokaklardan biraz daha uzaklaştırılmaktadır. 12 Eylül sürecine benzeyen, ancak kendine has dinamikleri olan bir dönemden geçmekteyiz. Sol cenah tarihin tekerrürü denebilecek hatalara yeniden düşmektedir. Askeri darbeden önce sokaklarda estirilen terör sonucu insanlar dışarı çıkamaz hale gelmiş ve darbe süreci hazırlanmıştı. İnatlaşmanın sonucu yeni canların yitirilmesi sonucunu doğuracaktır. Örgütsüz hale gelmiş, toplumu örgütleme çabasında olan; partiler, sendikalar ve sivil toplum örgütleri kendi kibir ve gösterişleri uğruna toplumsal algıyı ikinci plana atmaktadır. Anadolu insanı korku imparatorluğunun esiri olmuş durumdadır. Bu korkuları pekiştirici her hamle korkuyu yaymak isteyenlerin ekmeğine yağ sürecektir. Maalesef karşımızda çürümüş bir riyakârlık var. Aydınlık gençlerimizin sayısı böylesine azken ölümden bir çıkış sağlanamayacağını ivedilikle görmek gerekmektedir. Çekilmek taviz vermek, stratejik bir durumdur. Toplumda yaratılan korku duvarını yıkmak istiyorsak, sokaklarda çatışmadan uzak durmak ve meydanların güvenliğini sağlamak iktidar kadar, karşısındaki kuvvetlerinde görevidir. Aksi takdirde gençlerimiz bu siyasi iklimde pislik denizinde boğulacaklardır.