YAZIN SONUNA DOĞRU BİR SABAH

Hayatın kaç bilinmeyenli bir denklem olduğunu belirlemek benim haddime değil. Sabah saat: 06:10 Arkamda darmadağın bıraktığım insanların, kafamda yarattığı kargaşa ile yürümeye çalışıyorum. İnsan; görmüş olduğumuz canlılar içinde en çekilmez ve karmaşık olanı. Adımlar sıklaşıyor kendimle olan konuşmalarım sertleştikçe, biraz daha vuruyorum haksız yere ruhuma. Çevremdekiler telaşlı işe yetişmek ve biran evvel sömürülüp tekrar yatağa girme derdindeler. Aşk nerede diye soracak oluyor yalnız bir kuş. Yolunu kaybetmiş belli ki oysa bende kaybolmuş, kimsesiz bir kuş misali evin yolunu bulmaya çabalıyorum. Öfke nöbeti yoğun tahrik sonucu bireyin geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır. Şiddetin ortaya çıkabilmesi için öncelikle bir işaret olması gerekmektedir. Buda şiddetin yine kendisidir. Psikolojik şiddet fiziksel şiddetten daha ağırdır. Biraz tokatlanmak yüzünüzü acıtabilir ya da öğretmeninizin kulağınızı çekmesi de geçici bir acıdır. Ancak psikolojik olarak maruz kalınan şiddetin geçebilmesi daha zor ve yorucudur. Acı bazen dilimizde olan bir tat, bazen kalbimizde, bazen de çevremizde. Şehirler giderek yaşama şansımızı azaltırken aslında sabahın bu saatinde yürümek bana yeniden insanlığımı hatırlatıyor. Otobüse binmek istemiyorum. Bugün otobüs yasak bana ve ayaklarıma. Sahi benekli göt şuan ne yapıyor acaba, benekli göt yakın dostumun evinin çevresini mesken tutmuş, siyah ve beyaz renkleri olan masum bir köpek. Poposundaki siyah lekeden dolayı biz ona benekli göt diyoruz. Hayat her zaman düz ilerlemek zorunda değildir. Şiddet hayatın her parçasını teşkil etmektedir bizim gibi ülkelerde. Sevemiyoruz çünkü bilmiyoruz nasıl sevildiğini. Birileri için çok şey yaptığını asla düşünme, aslında pek bir işe yaramıyordur yaptıkların. Kim bu kadar basit bir eylemi karmaşıklaştırdı. Alt tarafı üremek için cinsel ilişki ya da zevk için. Paran var ise zevkinde çeşitleri emrine amade. Para yoksa sürekli şiddet. Hayatlarımız tekrarlanarak geçirdiğimiz psikolojik nöbetlerin dozu ölçüsünde şekil alıyor. Herkesin acısı var ve acılar kişiye fazlası ile yeter. Ben yani şuan tüm bunları yürürken düşünen adam. Ah düşünen adam fazlaca yoksunsun bu köhne düzende. Çocuk ruhlu olmak gerek abartılı olmamak kaydı ile. Bendeki biraz abartılı çok çabuk mızıklarım bu hayatta. Zaten insanlar hemen çeki verirler isyan bayrağını. Paran yoksa sana neden katlansınlar ki. Bu sabahta donu deldik anlaşılan. Yeni bir hareket olabiliriz dünya donu delikler örgütü. Sınıf söyleminden fazlaca uzak biliyorum hemen kızmayın değerli arkadaşınıza. Yol uzun sürdü gece pek bitmek bilmedi bir o yana bir bu yana döndüm durdum. Spinoza geliyor aklıma yol çizgilerine baktıkça. Sonra Huxley ruhumun içini sarıyor. Şimdi ise yanımdan Dostoyevski  geçiyor. Rasnolnikov elinde baltası ile bana doğru yaklaşırken evin kapısını ardına kadar açıyorum. Yazın sonuna doğru bu sabah yenik bir adam olarak yatağa uzanıyorum.