POST MODERN ÖLÜM

11 Ağustos iğnelerin üzerinden tahminen sekiz saat geçmiş. Yüzümü yıkıyorum, su damlaları dans ederken yaşlanmaya hevesli çizgilerimle, endişesiz ve kendimden emin sarılıyorum havlunun sadık kollarına.

Kahvaltı yine bildiğin gibi; salatalık, domates, peynir ve yalnızlık. Paul arıyor, düşürdüğü bozuklukları soruyor. Dün gece sarhoştu ve tanımadığı kadınlara sarkıntılık ederken kaldırıma yığılı vermişti. Paul arıyor, çişini tutamıyor, Paul karanlığı gizleyemiyor, okuyucuları bencil, okuyucuları narsist ve üzgünüm tedavisi yok. Aynanın önünde tek vücut olmak belki de iyi gelir.

Kasıklarındaki ıslaklığı hissediyorum; nefesin boynumda, göz bebeklerin kocaman, artık bu dünyada değiliz. Ölüm ve yaşam arasında bir yerlerdeyiz. Tarifi yok. Öpüşürken çıkan seslerin nota düzeninde yeri yok. Modern dünyanın, post modern kölelerinden uzakta kendi komünizmini yaşayan iki bedenin mutluluğunu nakşediyorum satırlara. Sarhoş olmayalı uzun zaman olmuş, sarhoşluğu seninle özlüyorum. Anahtarların cebimde, evin yalnız, evin boş, senin sokağında tanıdık ve o bildik sıkıcı suratlardan korkuyorum.

Kapı açıldığında, yaşam son çığlıyla seslenir kulaklarıma. Anahtarlar dönerken, seni çağırırlar, gözyaşlarımla birlikte seni çağırırlar.

Ölüm…11 Ağustos Cuma günü ölüm dolar senli duvarlara ve ölüm dolar sensizliğin içindeki sıcak betona. Hiç görmedim, aslında hep görerek yaşadım ölümü. Sadece insana has bencilce bir eylem biçimidir ölüm. Rodrigo Amarante çalıyor, toprağa inen her darbede sarmaşıklanıyor duvarlarım. İki yanağımda tuzlu sular, deniz çağırıyor, Rodrigo çağırıyor, Paul arıyor.

Öfkeliyim…Sadece tanrıya öfkeliyim. Yasak meyvesinden koparıyorum ve bir elma düşüyor arştan. Sade bir aşkı anlatıyor sarmaşık…

Sayın dinleyenler bugün 11 Ağustos Cuma, Cumartesi, Pazar ve Pazartesi… Dağlık bölgede gerçekleşen çatışmada iki Marksist gerilla hükümet güçlerince ölü ele geçirildi.